Pleidooi voor een week-krant

In Duitsland hebben ze ‘Die Zeit’. Het wordt tijd voor een Nederlandstalige equivalent. Roger Dols 1 oktober 2006 Aantal reacties: 3

Enige tijd geleden liep ik, op weg naar werk, langs de krantenkiosk. In diverse rekken stonden daar de dagbladen uitgestald. De simplistische koppen van de verschillende kranten schreeuwen ieder op hun eigen manier om de oppervlakkige aandacht van de voorbijgangers. Ja, er is een verschil tussen kranten en kwaliteitskranten. Wie echter echt diepgravende artikelen wil over actuele onderwerpen zal tevergeefs door de schappen struinen. Waar 1 lang artikel staat kunnen immers ook 3 korte artikelen staan zodat er meer lezers gepaaid worden. Dat is de commerciële afweging die de media maken. Het is zelfs enigszins te begrijpen. Dit laat onverlet dat ik nog steeds geen krant heb gevonden waar uitgebreide artikelen over diverse actuele onderwerpen de hoofdmoot van de krant vormen, weg van de waan van de dag.

Maar gelukkig ben ik niet gevangen in mijn Nederlanderschap. In een apart rek staan de buitenlandse equivalenten van onze kranten, sommige beter, andere wat minder van kwaliteit. Doch temidden van dit daggebladerte valt mij een krant op. ‘Die Zeit’. Een Duitse krant. Een krant die er alleen op donderdag staat, omdat het een weekkrant is. Ik begin er doorheen te bladeren en het eerste wat opvalt, is dat er geen 10-regels korte ANP-niemendalletjes in staan. Iedereen die op zoek is naar de grote lijnen achter de dagelijkse losse snippers zal hierbij opgelucht ademhalen. Dus het kan toch. Diepgang in krantformaat, en dat ook nog met kwaliteit.

Na opgelucht adem gehaald te hebben over deze vondst, laat ik mijn gedachten nog even gaan naar het idee van de overdaad aan informatie waarmee mensen tegenwoordig geconfronteerd worden. Inderdaad is de hoeveelheid ‘informatie’ die tegenwoordig op mensen afgevuurd wordt zeer groot. Er zijn vele kanalen waarlangs men nieuws kan vergaren. Je zou dus zeggen dat de klachten van mensen dat het niet meer te volgen is terecht zou zijn.

Je hoort bijvoorbeeld de ene dag dat Hamas en het Israëlische leger ergens in een dorp in gevechten verwikkeld waren. De volgende dag lees je dat een Libanese minister met een Israëlische minister gesprekken heeft gehad over de Palestijnse gebieden. De dag daarna lees je dat de PLO met Syrië heeft gesproken over de Golan-hoogte en dat de Iraanse president Amerika bekritiseert over diens houding tan aanzien van de Syrische invloed in Libanon. Doordat de kranten (en overige media) deze zaken dagelijks als losse snippers aan de lezers voorschotelt, wordt het voor de lezers moeilijk om hierin de achterliggende patronen en motivaties van de betrokkenen te doorzien. Maar wanneer men naar de grote lijnen kijkt, ontdekt men dat deze zaken op een toch behoorlijk voor de hand liggende wijze aan elkaar gerelateerd zijn.
Hierin laten de kranten een morele verantwoordelijkheid liggen ten goede van een commerciële, compromitterende afweging. Men presenteert de grote lijnen niet. En precies op dit gebied laat een krant als Die Zeit zien hoe het wel moet. De artikelen worden zelfs gratis via de website aangeboden.

Natuurlijk zijn er tijdschriften zoals Elsevier en HP de Tijd. Maar ook zij vervallen al te vaak in een waan-van-de-dag-toon en vullen hun bladzijdes met versnipperde, weinig zeggende knipsels.
Ofwel, hoog tijd voor een Nederlandstalige (voor nederland en Vlaanderen dus!) Die Zeit.

Top