De nieuwe Nor

Een poptempel met zachte “g” Monica Dols 7 december 2006

En daar zit je dan als nog net blije dertiger, een duffe kop en ogen die weigeren naar iets anders te staren dan grote bekers koffie.
Zo gaat dat als je middenin de week de opening van een nieuwe popodium bezoekt.
In dit geval een poppodium in het centrum van Heerlen. Jawel, Heerlen, die ooit door junks overheerste stad, vies, grauw en onveilig. Die stad waar iedereen met een boog omheen ging of snel passeerde op weg naar betere bestemmingen.
Heerlen is veranderd. Heerlen is hard aan het werk. En iedereen lijkt vol te zitten met goede ideeën of minstens goede bedoelingen.
De Nor, ooit begonnen als een echte binnenkant van het politiebureau is veranderd in een potentiële poptempel. Was daar eerst het café waar bandjes niet boven fluisterniveau mochten spelen of er ging een enorme rode lamp zwaaien (en indien toch werd doorgespeeld viel gewoon het volume weg), nu is dat café drastisch uitgebreid met een intieme zaal voor, pak ‘m beet, een man of 350. De architect deed gisteren met moeite afstand van zijn kindje, want zo praten architecten. En de wethouder hield een veel te lang praatje, met wat onderwatersneren naar voorgangers, want dat doen wethouders. De meneer van het bestuur sprak te haperend, want hij is beter in besturen dan in speechen.
Na deze typische inleidingen werd er, zoals het ook al hoort, theatraal op een rode knop gedrukt en het zwarte doek voor het podium plofte met een zachte zucht op de grond.
Het eerste bandje startte met jeugdig enthousiasme, rock bottom heetten ze. Drie jongens die liedjes speelden waar ze veel te jong voor zijn maar die ze met verve brachten.
Daarna kwam er een rapformatie, bestaande uit drie andere jeugdige jongemannen. Een van hen heette Marvel en deze vertelde ook nog onze host te zijn voor de avond. Ik heb hem daarna nooit meer teruggezien op het podium.
Zij werden begeleid door de bottoms van ervoor en gezessen zorgden ze voor een blij jong publiek en naar de bar trekkende wethouders/gemeenteraadsleden. Cultivated Minds heetten de drie rappers, wat zij ook met regelmaat aan het publiek herinnerden (zoals het in rapland ook betaamt). Bevlogen rap met dito teksten.
Tot zover de jeugd.
Daarna werd er omgebouwd en stond Graund op het programma. Een prima band, al een keer eerder besproken hier op de Afgrond, die liedjes in het Limburgs ten beste brengen. De wat oudere bezoekers kwamen weer voorzichtig naderbij en bewogen zelfs links en rechts een knietje mee. Persoonlijk viel het mij een beetje tegen. Was het de keuze aan nummers die in zo’n korte set niet echt tot zijn recht kwamen? Was het de zanger die meer “verbeten hondj”dan “gebeten hondj”leek te zingen? Ik weet het niet maar wees gerust heren van Graund, ik zal niets meer zeggen over foute jasjes en ik heb jullie aangeprezen bij twee nieuwe fans. Ik heb ze jullie bandnaam genoemd, zelfs gespeld, en erop gewezen dat jullie een website bezitten.
Na Graund betraden twee heren het podium. De een kaal met gitaar. De ander donker lang haar met dito baard en een bijzondere stem. Tripp noemen zij zich. De liedjes waren niet speciaal, er waren covers, maar dit alles werd op een eenvoudige doch erg mooie manier gebracht. De zanger deed hele vreemde dingen met zijn stem die soms deed denken aan een koorknaap en dan weer niet mistond bij een heftige rockzanger. Gewoon eens luisteren zou ik zeggen.
Toen was het de beurt aan de Rick Nolov Band. Voor de niet Heerlenaren, deze band was ooit een legende in de contreien. Voor de oud Feminagangers, zegt het nummer “white shoes” jullie zeker nog iets. Teleurstellend. Sorry Rick. Maar zoals de zanger al vooraf aankondigde, zij waren ingehuurd voor de vrouwen tussen de 40 en 50 (en dat ben ik nog net niet) De hele set bestond uit covers, met dat ene nummer dus als uitzondering. Er waren inderdaad wat mensen op de juiste leeftijd die dansten en de zanger zelf probeerde het ook. Iets wat ik hem zou willen afraden gezien zijn overduidelijk niet elastieke benen.
Als afsluiter stond er d’r Sjaak (wethouders waren er al niet meer). En daar ga ik niet veel over zeggen. Vanaf het eerste nummer een explosie aan enthousiasme, muzikaal geweld en totale chaos. Zoals beloofd.
Na afloop sprongen de mannen het publiek in voor knuffelsessies.
En toen was het echt tijd om te gaan. Gutenacht freunden, es ist zeit fur mich zu gehen, zoals onze vriend Reinhard ooit zong. Rust uit Heerlen, want het volgende concert (the Sheer) staat alweer klaar.

www.nieuwenor.nl

Top