Een Nostalgische Duik in Eigentijds Jasje

Anne Clark Monica Dols 14 maart 2005

 

Zit ik net op de bank met een bord warme pasta op mijn schoot, gaat de telefoon. Een goede vriend zegt: ga jij vanavond naar Anne Clark?  “oh ja, dat is vanavond”: kreun ik, met in mijn achterhoofd al wetende wat komen gaat. “ga alsjeblieft mee, want anders moet ik helemaal alleen gaan”. De vriend klinkt bijna wanhopig. Dus ik beloof hem te kijken of ik nog aan een kaartje kan komen. Via de website van de nieuwenor zie ik de regels verschijnen: uw kaartje is gereserveerd. Dat moet voldoende zijn en samen met de zielige vriend loop ik naar het gebeuren toe.

Anne Clark, wie kent haar niet? Nou ja, afgezien dan van de toenmalige disco’s, koorballen, hardrockers, topveertig luisteraars, en van mensen die na 1980 geboren zijn. Eigenlijk was ze alleen beroemd in het clubje mensen dat zich New Wave noemden in de jaren tachtig. Anne deed het anders dan anderen. Zij zong niet, zij droeg voor. Een dichteres die haar poezie van
een beatje voorzag en dan het publiek haar boodschap verkondigde.
En dat doet Anne nog steeds.

Ik ben dus een beetje huiverig voor een concert van een net iets te zielige vrouw met een casiootje waarbij het publiek na twee nummers al met de voeten begint te schuifelen.

Maar ik ben toch meegegaan uit een soort nieuwsgierigheid, of een hang naar nostalgie. Nostalgie is tenslotte gemeengoed geworden en daarbij mag je gewoon nostalgisch zijn als je boven de dertig bent.
Het voorprogramma bestaat uit een bandlid van Anne, die liedjes brengt met begeleiding van een drummer en wat beatjes. Hij doet met zijn stem een didjerido na en bijna haak ik al af, ik heb niks met blanke mensen en hun vreemde fascinatie voor didjerido’s. Maar dan begint hij te zingen en wordt het draaglijker. De nummers zijn redelijk pakkend, in het Duits gezongen en zorgen voor een relaxed begin van de avond.

Dan is het zover. Anne gaat beginnen. Ze ziet eruit als zo’n twintig jaar geleden maar dan ouder. Geblondeerd kort haar, zwart hemd en een combatachtige broek.

Ik zou graag zeggen dat Anne een sprankelende persoonlijkheid is waarbij tijdens het optreden de vonken ervan af vliegen! Helaas is dat niet zo. Nog niet een klein beetje.

Gelukkig compenseren haar bandleden dat ruimschoots. De nummers worden met verve gespeeld en door het gebruik van de gitaar en de cello worden het zelfs warmere nummers dan altijd gehoord op de elpees. Anne zelf vertrekt geen spier, staat licht hoofdknikkend te wachten totdat haar bandleden de uptempo nummers er doorheen swingen.

Na ieder nummer zegt ze braaf “thank you very much”maar dat is dan ook alles wat het communicatiegebied met het publiek betreft.
Uiteraard worden ook “Sleeper in metropolis” en als toegift nog “Our darkness” gespeeld. Waarbij het publiek lyrisch reageert, vol herkenning. En verrek, het klinkt nog echt goed!

En net als menigeen ontdek ik dat ik de tekst zowaar nog kan meezingen.
Ik vind het geen zonde van mijn 17,50. Wat ik heb gehoord zijn nummers van vroeger, in een nieuwer, eigentijdser jasje gestoken. Het klonk gewoon lekker. Ondanks de niet dynamische Anne was het toch een dynamisch optreden. Dat kan dus blijkbaar ook.

De zaal vond het allemaal prima en de band mocht twee keer terugkomen.

Top