En dat was dat

Afscheid nemen bestaat wel. Monica Dols 8 januari 2007 Aantal reacties: 3

 

Tja, hoe ga je weg bij een bedrijf waar je vijf jaar hebt gewerkt? Pak je je tas, zet je de pc uit en loop je door de deur zonder om te kijken?
Huil je tranen met tuiten, val je iedereen om de nek en kun je jezelf maar nauwelijks tot een voet buiten de deur krijgen?
Wat mij betreft, ik vond het voornamelijk gewoon een vreemde gewaarwording.
Ooit stapte ik binnen bij een bedrijf als een tijdelijke oplossing maar, toegegeven, dit liep enigzins uit de hand. Noem het de economische toestand, noem het iets anders, feit was dat ik er vijf jaar had rondgelopen. Ik kende bijna iedereen van gezicht en veel mensen van naam. Ik had het zien veranderen van bedrijfsnaam, van cultuurverschil, van collega’s naar concurrenten, van directe baas naar amsterdamse wensen.
Niet alles was een vooruitgang, zoals dat meestal gaat, maar bij dit alles bleef de sfeer binnen het gebouw redelijk ongedwongen en gezellig.
Zonder die gezelligheid had ik die vijf jaar ook zeker niet doorstaan.

Mocht ik me ooit nog gelukkig prijzen toen ik na zeven jaar de deur van de thuiszorg dichtsloeg en mijn baas me discreet een envelopje in de hand duwde (eigenlijk voor een tractatie maar hij vond dat ik het beter kon besteden aan iets anders) en met een schouderklopje, ging het nu even net wat anders.
De collega’s en mijn directe leidinggevende hadden samengelegd en heel lief een vvv bon en bloemen verzorgd. Maar vanuit het bedrijf kwam er helemaal niets. Na het schrijven van mijn ontslagbrief en de bevestiging van dit ontslag werd het verder radiostil.
De vlaai heb ik zelf maar betaald want je wilt toch ook niet de deur uitlopen met een simpele: bedankt he. Tekenend: van onze cateringmedewerkster kreeg ik zelfs een schaaltje met twee kaarsen en een hele lieve kaart. Wat zegt dat over haar, over mij of over het bedrijf?
Ik ben niet geinteresseerd in grote of dure kado’s. Maar waardering voor een werknemer, en een persoon, kun je op vele manieren uitdrukken.
Het was een vreemde dag. Ik had het gevoel alsof ik een veel te lange vakantie tegenmoet ging en alsof ik dat tegen veel te veel mensen moest herhalen.
Ik gaf mensen een hand en had geen enkele keer het idee dat ik ze nooit meer zou zien. Mijn verstand nam afscheid, mijn gevoel niet.
Natuurlijk sprak ik met mensen af om te bellen, ooit nog eens af te spreken, ooit nog eens te gaan sporten, en zeker ook ooit nog langs te komen. En misschien
gebeurt dat ook wel. Maar dit is niet mijn eerste afscheid. Ik weet hoe het gaat. De meeste mensen weten over een jaar je naam niet meer, of kunnen je nog
vaag herinneren. Ook jij gaat steeds meer denken, ik ken dat gezicht ergens van maar wie is dat ook weer. En na een paar jaren zijn er een stuk of twee, drie mensen
over waarmee je daadwerkelijk nog eens afspreekt. En na nog een aantal jaren verwatert ook dat. Je werkt intussen op andere plekken, leert nieuwe mensen kennen,
verhuist misschien zelfs. Afscheid nemen is altijd een stukje rouwverwerking, ook al gaat er niemand dood en gaat het niet om mensen die je het meest dierbaar zijn.

Taak 1: Het aanvaarden van het verlies
Taak 2: Het voelen van de pijn die het gevolg is van het verlies
Taak 3: Het aanpassen aan een leven en een situatie waar de overleden dierbare geen deel meer van uitmaakt
Taak 4: De overledene emotioneel een plek geven en verder leven zonder de overledene

Zet “werkomgeving” in plaats van overledene en het is heel herkenbaar. Je verliest een deel van jezelf, een plek waar je geweest bent, waar je mensen hebt leren kennen, waar je een rol speelde voor een groot aantal uren per week.  Je laat dit achter je en dat is een soort verlies (tenzij je echt heel blij bent te vertrekken en niemand je interesseert).
De pijn zit 'm voor iedereen in iets anders. Misschien voel je pijn omdat je eigenlijk werk achterlaat die je heel graag uitvoerde. Of je voelt pijn omdat je mensen achterlaat die je raakte.
Dan moet je op zoek naar een nieuwe baan, iets anders, een nieuw doel, een nieuwe toekomst. En als je die baan gevonden hebt ga je eerst vergelijken met je oude baan. Ga je ze naast elkaar leggen. Dan ben je al langzaam bezig met taak 4. Je gaat alles een plek geven.

Ik zal het bedrijf en zijn bedrijfsvoering als zodanig niet missen. Wel zal ik mijn collega’s missen. Maar ook de vaste routine. Elke dag duidelijk wat te doen, werk waarbij je je gedachten over iets anders kan laten gaan. De redelijke vrijheid die ik had. Het overleg waarbij er altijd een mouw te passen viel aan vrije dagen opnemen. De Nieuwjaarsrecepties. Het getrompetter van de collega tegenover me. Het flauwekullen op de gang. De lunchrondjes rond het gebouw.

Ik zal dit alles en jullie allemaal een plekje geven. Een plekje in mijn hart waarbij ik veel plaats maak voor de goede herinneringen die het gaan worden.

En dat, was dat.

Top