Cultuur met hoofdletter M

Een avondje wir/nous/wij in het Glaspaleis Monica Dols 2 februari 2007 Aantal reacties: 5

 

Foto: Bram Tackenberg

Woensdag 31 januari. Het evenement wir/nous/wij gaat van start in het glaspaleis te Heerlen. Een Euregionale cultuuravond gaat het worden. Dat klinkt toch opwindend nietwaar? Als ik de inloggegevens voor de website via mijn inschrijving verkrijg komt er een indrukwekkende lijst mensen tevoorschijn. Ook de inleiding getuigt van een spannend cultureel spektakel:

U bent bij deze hartelijk uitgenodigd om u te laten inspireren tijdens de eerste Euregionale Cultuurmeeting in het Glaspaleis. Op deze architecturaal fascinerende locatie zullen wij, Euregionale Cultuurpartners, op ongewone ontmoetingsplekken met elkaar in contact gebracht worden. Wij gaan samen grensoverschrijdende ideeën bedenken en uitwerken met als doel deze in de nabije toekomst te realiseren

Ik heb er zin in en begeef me rond vijf uur richting de aangewezen locatie.
Het is al druk. Bij binnenkomst staan enkele jonge dames, Elvis Presley en een mevrouw met Poezemasker klaar om iedereen de weg te wijzen. De jassen rechts, de pasjes links.
Ik zoek het pasje met mijn naam erop en slinger braaf het gele keykoard om mijn nek.
Er liggen ook vellen met stickers maar niemand vertelt me wat daarmee te doen. Ik ga een plek zoeken om mijn Afgrondflyers te deponeren, die ik vervolgens ook vind. De flyertafel Is ingedeeld in categorieën en ik leg de Afgrond maar bij crossover.
Dan komt de inleiding. Drie mensen nemen het woord en vertellen vol enthousiasme over de Euregionale cultuur en de mogelijkheden hierover. Iedereen luistert gewilig naar Odille Wolfs (gedeputeerde Provincie Limburg), Karel Scholtissen (wethouder cultuur en financieën gemeente Heerlen) en Angela Braun-Kampschulte (regionale kulturpolitik, staatskanzlei NRW).  Daarna vertelt onze gastheer in drie talen dat het nu de bedoeling is om zomaar met iemand te gaan praten. Hij zegt daarbij te letten op de stickers die hetzelfde symbool hebben als jouw sticker. Ach ja, die stickers. Daar waren ze dus voor! Ik heb dus geen sticker en ik kijk een beetje hulpeloos om me heen. Tja, op wie moet ik nu eens afstappen. Het komt me allemaal nogal geforceerd over. Blijkbaar denken de groepsbegeleiders er ook zo over want ook zij staan iets te knus in twee groepen bijelkaar.  Opeens komt een van de begeleiders in aktie en schuift een kleine Duitse mevrouw naar mij toe. Zo, geregeld. De mevrouw die kunstenares blijkt te zijn, en ik, kijken elkaar wat ongelukkig aan. We wagen een poging tot gesprek maar stranden daarbij al na tien minuten. Naast me hoor ik iemand zeggen: bent u van de gemeente Heerlen? Ik zoek iemand van de organisatie van de Taptoe. Dat lijkt me niet de opzet van dit halfuurtje kennismaken, maar het versterkt me wel in het idee dat toch veelal mensen komen om te netwerken in plaats van meer verheven euregionale cultuurideeën.

Dat was eigenlijk ook al duidelijk aan de flyertafels. Bijna alle flyers en boekjes waren van gevestigde cultuuroorden zoals musea, theaters, e.d. En ook de meeste mensen lijken op managers van deze cultuuroorden, niet op de cultuurmakers zelf. Deze mensen zijn toch zeker meer beleidmakers, denk ik dan.
Na het half uurtje ongemakkelijk schuifelen roept de presentator, weer in drie talen, dat het nu de bedoeling gaat zijn groepen te vormen. Er komen door de hele zaal groepsbegeleiders te staan die een groot geel bord in de lucht houden met de stickersymbolen. Ik twijfel. Dan maar bij de crossover gaan staan? Ik doet dit en daar heeft zich al een aardige groep verzamelt. Maar opeens vertrekt een gedeelte daarvan en dat blijken de mensen te zijn met een nummer. Een nummer? Eerst heb ik geen sticker en nu ook geen nummer. Ik kijk weer ongelukkig om me heen  samen met nog zo’n drie mensen. Iemand wijst erop dat aan de andere kant nog een bordje multimedia in de lucht hangt en ik loop daar maar eens naartoe. Dit is geen populaire club. De overgebleven crossovers komen er vervolgens ook maar bij staan en met vijven lopen we naar een tafel. Even later voegt zich daar nog een zesde mevrouw bij, en nog wat later ook twee heren. Onze groepsbegeleider legt uit dat we nu wat ideeën gaan spuien over hoe we Euregionale cultuur uitwisseling tot stand zouden kunnen brengen. We hebben een gemeenteraadslid aan tafel, twee jonge kunstenaars, een dame van Hogeschool Zuyd, een Duitse dame van een vrouwenvereniging en twee communicatie-adviseurs. Er wordt druk gepraat en iedereen heeft wel zijn/ haar idee over dit onderwerp. Wat opvalt is dat men eigenlijk al in Heerlen zo moeilijk tot uitwisseling van ideeën komt, laat staan euregionaal. We bedenken dat het goed zou zijn om een ruimte te creeeren waar kunstenaars en andere cultuurmakers gewoon naar binnen kunnen lopen om ideeën uit te wisselen met elkaar. Maar ook waar een begeleider / coach zal zijn bij wie je met alle vragen terecht kunt.
De groepsbegeleider noteert alles wat we zeggen en zal deze conclusie dadelijk presenteren  in de hal. We praten nog wat na en ik ben het licht oneens met een van de adviseurs die een enigzins negatieve insteek hanteert wat betreft de behoefte van Euregionale uitwisseling. Ook spreek ik nog met twee dames van de Hogeschool Zuyd die druk bezig zijn met een onderzoek. Zij onderzoeken de mogelijkheden van uitwisseling tussen kunst/cultuur mensen en ondernemers. Wat ze ook graag willen is mbo-studenten motiveren buiten hun vakgebied te denken. Bijvoorbeeld een timmerman eens te laten nadenken over het ontwerpen van een kast en hem in contact brengen met een ondernemer zodat ze dit project samen tot stand kunnen brengen. De dames zijn heel enthousiast en duidelijk gedreven. Dat doet me goed te zien. Ik vertel nog wat over de Afgrond. “ we schrijven dan wel niet in andere talen maar we hebben wel een jongeman in Berlijn die schrijft over wat hij beleeft”.
We gaan naar de hal en zien dat de meeste mensen alweer zijn vertrokken. Dat is erg jammer want de uitkomsten van alle groepen moeten nog gepresenteerd worden. De presentator probeert dit nog met verve te doen maar de aandacht is weg. Mensen zijn inmiddels aangeschoten van de gratis drank, hebben hun netwerkadressen gevonden, of zijn al dat gebabbel nu wel beu. Zo’n man of twintig doet nog zijn best te luisteren, iets wat niet meevalt als het ook nog in drie talen wordt herhaald.
Ik wacht nog even braaf tot het verhaal af is en loop dan naar mijn jas.

Jammer dat er niet meer jonge kunstenaars/ cultuurmakers zijn uitgenodigd. Jammer dat velen hier voornamelijk hun verkooppraatje kwamen doen in plaats van cultuur uit te wisselen. Jammer dat men mensen te vroeg op de avond wat geforceerd met elkaar had laten spreken. Jammer dat de presentatie niet meer gevolgd werd, wat dan weer uitkomt om de eerste Jammer.

Cultuur schrijf je met een hoofdletter C en niet met de M van management. Daar moet wir/nous/wij nog wat aan sleutelen.

Top