Liefde is...

De weg vol scherven Monica Dols 7 maart 2007 Aantal reacties: 8

Ik durf er bijna niet aan te komen. Met mijn gedachten. Iedere keer gaat er een alarmbel rinkelen, slaan de zwaailichten aan, sluit zich met veel kabaal een groot zwaar hek.
Ik weet dat het moet. Maar het waarom, dat vergeet ik steeds vrijwillig. Waarom mag ik niet gewoon vooruit kijken? Doen alsof deze periode van verdriet al heel lang geleden is, misschien wel bestaan heeft maar dan stukken minder belangrijk?!

Ik wil bezig zijn met kleine dingetjes. Een van onze kinderen die op haar knietjes valt en dat ik haar dan kan troosten met een pleister en een kusje. Het werk, dat ff niet zo goed loopt omdat die nieuwe collega iets raars zei, wat hij achteraf niet zo bedoelde. Mijn oma die belt omdat ze bang is voor allemaal pietluttigheden die ik dan weer probeer uit haar hoofd te praten.

Maar dat zijn nú echt kleine dingetjes. Waardeloze, nietige dingetjes. En ik kan het me niet veroorloven daarmee bezig te zijn. Dat, heb jij me weggenomen.
Jij, de enige persoon in mijn bestaan waartegen ik volmondig “ ja” heb gezegd. Jij, mijn partner, mijn man.
Wat houdt partners zijn in als ik buiten wordt gesloten? Wat houdt die volmondige “ja” in als ik nergens op kan antwoorden?
Ik kan tienduizend excuses voor je bedenken om te zijn zoals je bent. Ik kan ze ook tienduizend keer vergeven. Net als je mij steeds vergeven hebt.
Maar niet dit. Niet het verbergen, het liegen, het mij doen geloven in niet bestaande situaties. Steeds vroeg ik me af of ik spoken zag, of ik teveel achter alles zocht.
Dat zou nu een opluchting moeten zijn. Te weten dat ik het goed zag (goed voor mijn zelfrespect), te weten dat ik het toch aan je heb gemerkt, te horen dat er leugentjes werden verteld die o zo logisch klonken. Waarom voel ik me dan niet opgelucht?!

Is het de lange weg die ik voor ons zie waarvan ik niet eens zeker weet of we samen de eindbestemming zullen halen? Zie ik die weg te zwak verlicht misschien, terwijl ogen aan het donker wennen hoe verder je loopt.

Neen, ik denk niet dat de pijn daarin zit. De pijn zit in mijn hart. De pijn van niet echt jouw vrouw te zijn geweest. Dat je alles alleen hebt willen oplossen. Dat je mij niet hebt gezien als iemand tegen wie je alles kunt vertellen, met wie je alles samen kan delen. Dat, doet het meeste pijn!
En nu kijk ik naar de scherven aan onze voeten. Ik wil eigenlijk zo graag met blik en veger elk klein scherfje opvegen  zodat we weer op blote voeten verder kunnen. Maar zo is het niet. Ik kan wel proberen mijn gemoed te sussen door alvast mijn schoenen uit te trekken, alleen ik weet dat het een illusie is. Die scherfjes liggen te verspreid. Ze zijn klein, en venijnig en ik weet zeker dat er nog eentje ligt te wachten op een mooie blanke voet die erin gaat staan. Ik kan ze niet ontlopen. Ik kan niet doen alsof ik alles onder controle heb en precies weet welke route ik moet gaan om mezelf geen pijn meer te doen.

En dan heb ik het nog niet eens over de kinderen gehad. Die zal ik  nog heel lang hun schoentjes aantrekken om ze te beschermen. En zo, had ik dat niet bedacht toen we elkaar onze eeuwige trouw beloofden.

Top