Soep van de Dag

Rinus van Alebeek 4 juni 2007 Aantal reacties: 10

Was hij maar zanger geworden, een Venlose lokalo die met dat
ene lied over een tandenborstel een nationale carnavalskraker
wist te produceren. Nu kruipt de oorwurm al dagen door mijn
herinneringsgangen. Niet dat de persoon zelf me hevig dwars zit.
Ik ben allang blij dat ik slechts een vaag beeld van hem heb, iets
gezwollens en volwangig met veel te lichtblonde krullen, een
beschrijving die ook voor een opblaaspop uit de
sexboetieketalage opgaat.

Ook de discussie kan me verder worst wezen. Op die worst kom ik
zo meteen nog terug. Ik geloof niet dat de volksvertegenwoordiger
er erg in had dat zijn grap al een keer eerder gemaakt en
toegepast was. In heel andere omstandigheden, dat wel, maar dat
waren geen verzachtende omstandigheden. Hij zal er ook niet aan
gedacht hebben dat de moeders en zusjes van de door hem
bedachte tandenborstelbrigade al sedert zijn levensjaren de plees
schoonmaken waar hij over de rand piest.

Het gaat me eigenlijk om die ongelooflijk grote steeds maar
doorgroeiende groep van zeikerds die dankzij hun vermoorde
opperhoofd al jaren een vrijbrief schijnen te hebben om vooral
luidruchtig hun ongein te verspreiden. Laat me even klagen, ik
begin tenslotte ook al op leeftijd te komen, al heb ik al langer dan
een kwart eeuw het land aan blèrende blagen. De afgelopen jaren
heb ik nogal wat in de trein gezeten, in verschillende landen. Geen
volk zo luidruchtig als de Nederlander. En niet alleen luidruchtig,
maar ook hevig pogingen ondernemend om grappig te zijn,
waarbij altijd met een schuin oog de andere reizigers in de gaten
worden gehouden. Het is mijn eigen taal, dus ik moet wel
meeluisteren.

Johan Derksen op televisie tijdens de EK in Portugal, toen
Beckham bij een affaire was betrokken, over de jonge dame in
kwestie: " Daar is iedereen, behalve lijn 14 al overheen geweest."
Deze man heeft samen met de presentatoren van "De Domste
Mensen van Nederland Show" (waar hij toen te gast was)
meegeholpen de zeikers en schreeuwers een gevoel van
eigenwaarde te geven. En een van de vertegenwoordigers
daarvan zit nu met zijn patatmètkop in de tweede kamer. Zijn
aanhangers kom ik overal weer tegen.

Populaire cultuur? Welzeker. Een tandenborstel is pop. Die zal
binnenkort in een videoclip van Marokkaanse rappers verschijnen.
Ook de geuniformeerde groep jongemannen waarnaar wordt
verwezen is pop. Hun aanvoerder mag gerust een van de grootste
popikonen uit de nieuwste geschiedenis genoemd worden. Mijn
vriend Peter B. die deze regels ook zal lezen, bracht enige lichtheid
in mijn bestaan toen hij vertelde dat Oom Adolf aanvankelijk niet
serieus genomen werd omdat hij een pooierskapsel had. En,
voegde hij er aan toe: toen hij de macht greep paste hij meteen
pooiersmaatregelen toe: er op los timmeren.

De lokalo uit Venlo kent ongetwijfeld alle neonbelichte huizen op
de Napoleonsweg. Om zijn grapjes zal hard gelachen worden. En
hij zal ook hard meelachen, terwijl hij maar weer eens een Poolse
hoer op zijn schoot trekt. (Die Poolse dame zal vaker dan eens
kotsend thuis zijn gekomen en zich daarbij afgevraagd hebben
hoe lang dit nog moest, en uit angst voor vuistslagen of meer dan
toch maar weer terugkeerde naar Wilders en vrinden)

Populaire cultuur? En of. Er is trouwens niets mis mee met die
populaire cultuur. Je kunt een fles tenslotte ook niet een verwijt
maken om zijn inhoud. Populaire cultuur bestaat dankzij de
kritiekloze aanvaarding van ideeen en produkten en hun
reproduceerbaarheid. Niet te verwarren met een andere
Wildersgrap, van de weduwe en de worst, waarvan je nooit kunt
weten wat er van te voren in is gedouwd, want je kunt het wel
degelijk weten.

Top