De Echte Superman

De held zonder foefjes Monica Dols 6 juni 2007 Aantal reacties: 5

Als kind hebben we allemaal geroepen: mijn vader kan alles!
En allemaal hebben we dat in de puberteit weer als hardste ontkent.
Het is een algemene wijsheid, eentje die je op van die goedkope tegeltjes voor aan de muur kunt kopen. Zo’n tegeltje met een kreet voor elke leeftijd. Het is natuurlijk het cliché ten top. Als je volwassen bent moet je dan zoiets zeggen als: mijn vader had in veel dingen toch wel gelijk.
Of dat nou voor de meeste mensen opgaat is nog maar de vraag. Maar het staat natuurlijk wel leuk als je het tegeltje kado geeft aan je vader.

Ik zelf ben blijven hangen in de kindertijd, tegeltjerswijs dan. Mijn vader is nog steeds mijn held. Ik vind helemaal niet dat hij in veel dingen toch wel gelijk had. Daarvoor verschillen we nog steeds teveel van mening. Maar niet meer zoveel als vroeger.
In mijn pubertijd heb ik hem beschuldigt van de belichaming van het Kapitalisme, met hoofdletter K dus. En het Kapitalisme was in mijn ogen een slecht ding. Dat de arme man lasser/bankwerker van beroep was en vele uren in de fabriek werkte (hm, is dat niet eigenlijk een socialist bij uitstek) deerde mij toen niet. Juist, een echte linkse puber, met dito outfit. Ruzies hadden mijn vader en ik bijna dagelijks. En ook zijn grapjes kon ik niet waarderen (als ik mijn ogen lekker zwart stond op te maken zei hij: zal ik de compressor uit de garage halen, spuit ik je wat autolak erop, blijft lekker goed zitten).
De deuren in ons huis hadden het zwaar te verduren. Om nog maar te zwijgen van mijn moeder, die als een soort Kofi Annan onze ruzies probeerde te sussen. Waarop zij vervolgens de schuld kreeg van ons beiden.
Want het kwam altijd wel weer goed. Met mijn vader en mij. Hoe hard we ook woordelijk vochten, ik zag heel goed in dat we ook erg op elkaar leken.

Als kind vond ik mijn vader altijd heel groot en heel sterk. Later dacht ik altijd, hij is het niet, maar hij denkt dat hij het is. En dat is ook meteen zijn kracht. Hoewel onze kledingkeuzes nog steeds ver uit elkaar liggen, mijn vader draagt het liefst een schakelketting en zegelring (mijn moeder zorgt er vooralsnog voor dat dit niet gebeurt), ik loop nog steeds met een grote collectie zwarte kleding rond, we hebben allebei een uitgesproken smaak. Zoals we allebei een uitgesproken mening hebben. Ook al komt die niet altijd overeen. We hebben allebei een sterk idee van normen en waarden. En allebei kunnen we heel slecht tegen onrecht. Ook al uitten we dat beiden op andere manieren.
Mijn vader werkt al vanaf zijn 14e jaar en heeft altijd zware fysieke arbeid verricht. Zijn pols is ooit flink gebroken, zijn nek heeft last van een hernia, zijn rug ook en er zijn nog tal van slijtageplekken aan zijn lichaam te vinden. Maar nooit laat hij zich daardoor hangen, of zal hij daar veel over klagen. Hij probeert altijd bezig te zijn, altijd te kijken naar wat hij kan. En ook helpt hij zijn kinderen waar hij kan. Mijn huis had ik nooit zo goed opgeknapt gekregen zonder de hulp van mijn vader.

Jazeker, dit is een echte ode aan mijn vader. Zoals hij vroeger echt stoer was op zijn Kawasaki racemotor en in zijn leren outfit, zo is hij nu stoer in jeans en cowboyhoed.
Hij hoeft geen foefjes en trucjes te bedenken, of capes te dragen en superhelddaden te verrichten. In de realiteit van alledag gelden andere kwaliteiten. En die, bezit mijn vader voor mij allemaal. Mijn vader is en blijft mijn grote held!

Top