Opsplitsing België voorbeeld voor Europa

Roger Dols 28 september 2007 Aantal reacties: 9

De impasse in de regeringsvorming in België duurt, na 100 dagen nog steeds voort. De grootste Vlaamse partij, de christen-democraten van Ives Leterme, wil hervormingen doorvoeren in het federale bestel, dat Vlaanderen en Wallonië bindt. Ook enkele andere fracties ondersteunen dit. Het probleem is nu dat zonder de partij van Leterme, nauwelijks een regering kan worden gevormd, zij hebben immers 30% van de stemmen gekregen. De Walen vrezen federale hervormingen vooral vanwege de financiële consequenties en de opsplitsing van het Brussels gewest.

Hoewel nog steeds een minderheid, gaan steeds meer stemmen in Vlaanderen op voor een opsplitsing van België. In Vlaanderen is men de spilzuchtige Walen beu. Sinds Vlaanderen zich in de eerste helft onder de topzware overheersing van de Walen heeft ontworsteld, is het uitgegroeid tot een modern en welvarend gebied. Zover zelfs, dat het nu de Walen op sleeptouw moet nemen die de economische  aansluiting met Vlaanderen gemist hebben. Vlaanderen heeft een rijke historie en de last die men ondervindt van de Walen vormt nu de belangrijkste voedingsbodem voor de onafhankelijkheids-beweging, die feitelijk teruggaat tot de vorming van België.

Gent, toonbeeld van de macht van Vlaanderen in de middeleeuwen

Kans voor herorientatie

Nadat de Belgen in 1830 hun onafhankelijkheid tegen Nederland hadden bevochten, namen de Walen de leiding in het land en zetten een verfransingsproces in. Frans werd de voertaal in het onderwijs en in overheidsinstellingen. Heel België moest franstalig worden. Pas na de eerste wereldoorlog zette de vernederlandsing van Vlaanderen echt in toen de Universiteit van Gent Nederlandstalig onderwijs ging geven. De strijd tussen de Walen en de Vlamingen is dus al zo oud als België zelf.

Saillant detail hierbij is dat Limburg in de onafhankelijkheidsstrijd van 1830 de kant van de Belgen heeft gekozen en hiervoor zelfs heeft meegevochten. Het is een politieke ongeluk dat Limburg nu bij Nederland hoort en niet gewoon bij België.

Het conflict tussen de Walen en de Vlamingen toont andermaal aan dat landen geen eeuwigheidswaarde hebben. Ooit hebben de koningshuizen hun macht moeten inleveren toe zij overbodig werden. Ooit is het feodalisme afgedankt als achterhaalde staatsinrichting. En in 1830 zijn de Nederlanden opgesplitst omdat het niet meer levensvatbaar was. Grenzen verschuiven voortdurend en het huidige probleem in belgië is geen curiositeit, maar een normaal probleem. De vraag is enkel hoe je dit zo goed mogelijk oplost.

De IJzertoren. Het monument ter nagedachtenis aan de gevallen Vlaamse soldaten in WO1 onder franstalig commando. Doel van de Jaarlijkse IJzerbedevaart en symbool van de Vlaamse onafhankelijkheidsbeweging.

Modern Europa

De huidige EU draagt de oplossing van het conflict eigenlijk al in zich. De EU is feitelijk een samenwerkingsverband waarin de afzonderlijke landen bevoegdheden afdragen aan een centraal bestuur. Belangrijk hierin is dat de EU in grote mate steunt op de ontwikkeling van regio’s. Men heeft ingezien dat het stimuleren van grensoverschrijdende samenwerking binnen de EU van vitaal belang is om Europa een sterke positie in de wereld te verschaffen. Het slechten van landsgrenzen en het opzetten van partnerschappen en samenwerkingsverbanden speelt hierin een essentiële rol.

Een voorbeeld is de Euregio Maas-Rijn. In dit soort verbanden worden steeds meer  nieuwe goede ideeën en ondernemingen geboren op economisch, cultureel en sociaal gebied. Voordeel van deze regio’s is dat zij zich primair richten op hun eigen umfeld en dus hun unieke ligging ten volle kunnen benutten.

In deze ontwikkeling verliezen de landen steeds meer hun relevantie. Het zijn feitelijk ook achterhaalde constructies uit een tijdperk in de 19e eeuw dat nationalistische winden door Europa waaiden, vooral ook in reactie op Napoleons veroveringen. De 21e eeuw stelt aan Europa andere eisen dan toen en landen spelen in de toekomst van het moderne Europa een tanende rol en zullen uiteindelijk zelfs verdwijnen. In de nieuwe situatie kiezen de regio’s zelf hun partners op basis van ligging en economische en culturele banden. De EU vormt het overkoepelende, richtinggevende samenwerkingsverband.

Een voor de hand liggende ontwikkeling is dat Vlaanderen samen met Limburg en Brabant, een eigen autonomie regio vormen in EU-verband. Wallonië zal dan nog steeds een handelspartner zijn voor Vlaanderen, maar zij zullen niet meer samen één land vormen. De randstad zal een eigen regio kunnen vormen in de periferie van Europa en daar zijn positie benutten. Voor Limburg is er daarnaast nog de optie om ook samen met het Duitse Nordrhein-Westfalen een regio te vormen en feitelijk de Euregio Maas-Rijn verder gestalte te geven.

Toekomst

Angst voor opsplitsing van België zou dus niet een probleem moeten vormen, maar een kans om deze ontwikkeling op Europese schaal door te zetten. Het is zelfs een belangrijke voorwaarde om te Europese dynamiek en groei gestalte te geven. Voor het eerst in de geschiedenis is een verregaande herindeling zonder fysieke strijd mogelijk en wenselijk. Deze kans zouden we moeten aangrijpen.

Top