Roger Dols
23 maart 2004
Untitled Document
De reacties op
het bericht dat sheik Yassin, geestelijk leider van Hamas, door Isreal
is geëlimineerd, liepen uiteen van bedroefd en kwaad (vooral
in de Arabische wereld), politiek correct geschokt (in delen van het
Westen en een deel van de Arabische wereld) en stiekem opgelucht (delen
van het Westen, Israel en wederom bij delen van de Arabische wereld).
Wat kan nou werkelijk het doel zijn van de eliminatie van sheik Yassin?
Wie is er gebaat bij deze eliminatie? Wat zijn de politieke gevolgen
ervan?
Zeer waarschijnlijk gelooft de Israelische regering samen met het
conservatieve deel van de bevolking dat, met een kopstuk van de Intifada
verdwenen, de veiligheid van het land een stukje dichterbij is gekomen.
Geheel Israel is het met elkaar eens dat met Yassin een man is gestorven,
die ondanks zijn functie als geestelijk leider, veel joods bloed aan
zijn handen heeft. Perez vindt de eliminatie contraproductief, waarschijnlijk
omdat de palestijnen er nu een inspirerende martelaar bij hebben.
Feit is dat Yassin slechts de leider was van een minderheidsgroep
van militante palestijnen. Hij was een zeer bekend gezicht in de media.
Zijn invloed op de uitkomst van de strijd was echter zeer beperkt.
Yassin moest zijn resources bovendien over 2 fronten verdelen. Naast
Israel was ook Yasser Arafats PLO feitelijk zijn tegenstander. Hij
heeft Hamas immers opgericht uit onvrede over de loop van de strijd
van de palestijnen tegen Israel. Uit onvrede tegen de PLO. Herhaaldelijk
heeft Hamas de vredesonderhandelingen gesaboteerd en duidelijk gemaakt
dat slechts de vernietiging van Israel voor hen een bevredigende uitkomst
is.
Anders gezegd, Israel heeft 3 dingen bewerkstelligd.
1. De palestijnen hebben er een martelaar bij
2. Israel is verlost van het kopstuk van een minderheidsfactie van
haar vijand
3. Yasser Arafat is verlost van het hoofd van een politieke tegenstander
In militaire
termen is deze aanslag volledig nutteloos. Sterker nog, het sterkt
het moreel bij de palestijnen. Politiek gezien is het voor Israel
voordelig om in plaats van tegen een meerkoppige vijand tegen een
vijand met slechts 1 gezicht te vechten. Hier ligt voor Israel een
klein winstpunt. Afname van internationale steun voor Israel is hiervan
echter de keerzijde. In termen van de interne veiligheid van Israel,
kan het zijn dat er binnen Hamas nu een strijd ontstaat over wie het
vaandel van Yassin over moet nemen. Dat betekent dat het aantal nieuw
geplande aanslagen kortstondig kan dalen, gevolgd door een toename
met wraak en een politieke eensgezindheids-statement als grootste
motivator. Anders gesteld, Israel kan alleen een voordeel boeken qua
veiligheid als zij de kortstondige verwarring gebruikt door de overige
kopstukken en hun beoogde opvolgers te elimineren. De behoefte bij
de achterban van Hamas om aanslagen te plegen op Israel is hiermee
echter zeker niet verdwenen. De geschiedenis leert dat er doorgaans
een of meerdere nieuwe organisaties ontstaan die men dan weer van
voren af aan moet bestrijden. Breekt men de geest van de strijd niet,
dan zal deze met nieuwe kracht en middelen ten tonele verschijnen.
Iedereen die bekend is met het gedachtegoed van Macchiavelli weet
dit.
Anders gezegd, Israel scoort geen directe winst uit deze aanslag.
Arafat daarentegen ziet zijn zwaar beschadigd imago echter weer verbeteren.
Over de premier van de palestijnen kan men kort zijn. Hij regeert
bij de gratie van de PLO en dus bij de gratie van Arafat.
Of men de Israelische aanslag op sjeik Yassin nu wel of niet beestachtig
vindt en of men nu voor de palestijnen ijvert of voor Israel, het
is redelijk te veronderstellen dat premier Sharon niet achterlijk
is. Hij zal wat ik hier schrijf ook overwogen hebben. Hij zal dus
wellicht ook geconcludeerd hebben dat deze aanslag geen direct voordeel
oplevert en potentieel zelfs nadelig is. De enige conclusie die men
op dit moment kan trekken is dat Sharon de splintergroeperingen probeert
te elimineren zodat er een vijand overblijft met een duidelijk herkenbaar
gezicht. Een gezicht waartegen men kan strijden met een strijdwijze
welke beter is te overzien. Namelijk het gezicht van de PLO, Arafat
dus.
Israel strijd echter ook tegen de klok. Arafat is een oude man. Zijn
tijd op deze aardkloot is tanende. Sterft Arafat, dan sterft het gezicht
van de vijand. Dat zal onherroepelijk leiden tot versplintering van
de PLO. Dit zal de eensgezinde slagkracht van de palestijnen verminderen,
doch niet hun moreel. Deze zal als een veelheid aan kleinere vijanden
opdoemen. De aanslagen zullen dan nog moeilijker te bestrijden zijn.
Top