Untitled DocumentUntitled Document
Bovengronds
Front
Artikelen
Aanraders

Ondergronds
Over de Afgrond
Contact

Verwante Gronden
Artikelen van
Monica Dols

 
Onderwerp:
Literair

 
Commentaar

 

 
Aanslag op Yassin

Roger Dols
23 maart 2004 Untitled Document

De reacties op het bericht dat sheik Yassin, geestelijk leider van Hamas, door Isreal is geëlimineerd, liepen uiteen van bedroefd en kwaad (vooral in de Arabische wereld), politiek correct geschokt (in delen van het Westen en een deel van de Arabische wereld) en stiekem opgelucht (delen van het Westen, Israel en wederom bij delen van de Arabische wereld).
Wat kan nou werkelijk het doel zijn van de eliminatie van sheik Yassin? Wie is er gebaat bij deze eliminatie? Wat zijn de politieke gevolgen ervan?
Zeer waarschijnlijk gelooft de Israelische regering samen met het conservatieve deel van de bevolking dat, met een kopstuk van de Intifada verdwenen, de veiligheid van het land een stukje dichterbij is gekomen. Geheel Israel is het met elkaar eens dat met Yassin een man is gestorven, die ondanks zijn functie als geestelijk leider, veel joods bloed aan zijn handen heeft. Perez vindt de eliminatie contraproductief, waarschijnlijk omdat de palestijnen er nu een inspirerende martelaar bij hebben. Feit is dat Yassin slechts de leider was van een minderheidsgroep van militante palestijnen. Hij was een zeer bekend gezicht in de media. Zijn invloed op de uitkomst van de strijd was echter zeer beperkt. Yassin moest zijn resources bovendien over 2 fronten verdelen. Naast Israel was ook Yasser Arafats PLO feitelijk zijn tegenstander. Hij heeft Hamas immers opgericht uit onvrede over de loop van de strijd van de palestijnen tegen Israel. Uit onvrede tegen de PLO. Herhaaldelijk heeft Hamas de vredesonderhandelingen gesaboteerd en duidelijk gemaakt dat slechts de vernietiging van Israel voor hen een bevredigende uitkomst is.
Anders gezegd, Israel heeft 3 dingen bewerkstelligd.
1. De palestijnen hebben er een martelaar bij
2. Israel is verlost van het kopstuk van een minderheidsfactie van haar vijand
3. Yasser Arafat is verlost van het hoofd van een politieke tegenstander

In militaire termen is deze aanslag volledig nutteloos. Sterker nog, het sterkt het moreel bij de palestijnen. Politiek gezien is het voor Israel voordelig om in plaats van tegen een meerkoppige vijand tegen een vijand met slechts 1 gezicht te vechten. Hier ligt voor Israel een klein winstpunt. Afname van internationale steun voor Israel is hiervan echter de keerzijde. In termen van de interne veiligheid van Israel, kan het zijn dat er binnen Hamas nu een strijd ontstaat over wie het vaandel van Yassin over moet nemen. Dat betekent dat het aantal nieuw geplande aanslagen kortstondig kan dalen, gevolgd door een toename met wraak en een politieke eensgezindheids-statement als grootste motivator. Anders gesteld, Israel kan alleen een voordeel boeken qua veiligheid als zij de kortstondige verwarring gebruikt door de overige kopstukken en hun beoogde opvolgers te elimineren. De behoefte bij de achterban van Hamas om aanslagen te plegen op Israel is hiermee echter zeker niet verdwenen. De geschiedenis leert dat er doorgaans een of meerdere nieuwe organisaties ontstaan die men dan weer van voren af aan moet bestrijden. Breekt men de geest van de strijd niet, dan zal deze met nieuwe kracht en middelen ten tonele verschijnen. Iedereen die bekend is met het gedachtegoed van Macchiavelli weet dit.
Anders gezegd, Israel scoort geen directe winst uit deze aanslag. Arafat daarentegen ziet zijn zwaar beschadigd imago echter weer verbeteren. Over de premier van de palestijnen kan men kort zijn. Hij regeert bij de gratie van de PLO en dus bij de gratie van Arafat.
Of men de Israelische aanslag op sjeik Yassin nu wel of niet beestachtig vindt en of men nu voor de palestijnen ijvert of voor Israel, het is redelijk te veronderstellen dat premier Sharon niet achterlijk is. Hij zal wat ik hier schrijf ook overwogen hebben. Hij zal dus wellicht ook geconcludeerd hebben dat deze aanslag geen direct voordeel oplevert en potentieel zelfs nadelig is. De enige conclusie die men op dit moment kan trekken is dat Sharon de splintergroeperingen probeert te elimineren zodat er een vijand overblijft met een duidelijk herkenbaar gezicht. Een gezicht waartegen men kan strijden met een strijdwijze welke beter is te overzien. Namelijk het gezicht van de PLO, Arafat dus.
Israel strijd echter ook tegen de klok. Arafat is een oude man. Zijn tijd op deze aardkloot is tanende. Sterft Arafat, dan sterft het gezicht van de vijand. Dat zal onherroepelijk leiden tot versplintering van de PLO. Dit zal de eensgezinde slagkracht van de palestijnen verminderen, doch niet hun moreel. Deze zal als een veelheid aan kleinere vijanden opdoemen. De aanslagen zullen dan nog moeilijker te bestrijden zijn.

Top