“Der Tod Ist Ein Dandy” (Blixa Bargeld)

Harry Prenger
9 mei 2004
Aantal reacties: 5

Het leven is niet veel meer dan wachten op de dood. Zo’n in eerste instantie nog redelijk geruststellende gedachte gaat naarmate het leven vordert langzaam maar zeker over in een onontkoombare conclusie. Op zo’n moment maakt de geruststelling plaats voor beklemming die angst aan jaagt. Ik wil niet dood. Ik wil zelfs geen besef van mijn eigen sterfelijkheid. Het vervelende is dat er na mijn dood beeldende kunst, films en platen verschijnen die ik dus nooit zal zien en horen, want ik ben immers dood.
Denk er eens goed over na. Nu. Laat de kilte van het doodsbesef bezit van je nemen. Je wordt er spontaan bescheiden van, de wereld ziet er ineens heel anders uit. Na je dood gaat diezelfde wereld namelijk gewoon door. Zonder jou. Jij kunt al die prachtige kunst niet meer bekijken, want jij bent voer voor de wormen. Wie ooit een begrafenis van een dierbare heeft bijgewoond voelt een klein prikje in de nek. Het zwaard van Damocles deelt mee dat ook jouw leven een kroniek van een aangekondigde dood is. Doodgaan begint al op de dag van je geboorte. Naarmate je ouder wordt voel je het steeds vaker. In het begin wenkt de dood nog op gedecideerde afstand. Daar loopt ie, kijk, daar in de verte. Een mistroostige figuur in vage contouren. Op zo’n veilige afstand dat je niks beters weet dan gewoon terug te zwaaien. Jaren later weet je wel beter. Dan kruipt de uitzichtloosheid naderbij. We zitten er maar mooi mee opgescheept, met de dood. Ongetwijfeld kun je er allerlei diepgravende filosofieën op los laten. Noem mij uw favoriete kunst en ik vertel u iets over uw gemoedstoestand. De zoektocht naar de schone kunsten, ach, het is slechts een ontkenning van het doodsbesef, oh, schoon lichtpunt van het leven.

Ik loop een friture binnen en bestel een portie frites. Het meisje achter de toonbank heeft blijkbaar slechte zin. “Meer niet?” roept ze op nogal botte toon. Waarop ik antwoord: “Als je mij je tieten laat zien, bestel ik nog een kroket!”

Top