De Afgrond In!

Onder het motto: wie niet springen wilt krijgt wel een duwtje, planten wij onze handen vanaf nu in de rug van diverse kandidaten. Zowel onderwerpen als personen tikken wij over dat laatste randje en wrijven het nogmaals in door er ook nog een forumdiscussie van te maken. Wilt u ook uw handen vuil maken? Reageer dan op het forum of mail kandidaten op onze afgrondkliklijn : redactie@afgrond.org Monica Dols 24 april 2006

 

Deze rubriek is gesloten en wordt niet meer bijgewerkt.

 

 

Boventallig Zijn

De zon schijnt. Er is een flinke menigte gekomen om het spektakel bij te wonen.
De rode loper ligt klaar. Langzaam en statig loopt de directeur via de rode loper
Naar het zorgvuldig uitgekiende eindpunt. De punten van zijn jacquet wapperen
In hetzelfde tempo als zijn loopmars mee, bijna alsof ze dansen. Zijn hoge hoed wiebelt
Een beetje op zijn iets te bolle hoofd. Wonderlijk dat deze dingen niet goed op maat gemaakt worden. Als hij op zijn bestemming aankomt kucht hij verontschuldigend, en test daarbij meteen de microfoon. De menigte wordt langzaam stil en vol verwachting kijken zij op tegen de directeur. De directeur haalt een klein vierkant briefje tevoorschijn uit de zijden binnenzak en vouwt dit open met een ernstige secure beweging. Heel rustig en beheerst noemt hij in de microfoon de namen die op zijn briefje staan. De afgeroepen medewerkers maken zich los uit de menigte en gaan een weinig nerveus op de rode loper staan. Uiteraard op gepaste afstand van de directeur. Als alle namen van het briefje op de loper staan kijkt de directeur hen gewichtig aan. Met een prachtig beschaafd accent en op precies de juiste toonhoogte zegt hij tegen hen: “hierbij verklaar ik u boventallig”. De menigte klapt zo hard dat de blaren spontaan op hun handen springen. De medewerkers op de loper blozen een beetje en sommige van hen pinken een traantje van ontroering weg. Wat een moment.
Daarna overhandigt de directeur hen plechtig het sociaal plan. Dan deelt hij hen mede dat zij niet eens meer naar hun werkplek terug hoeven vandaag. In feite, helemaal niet meer. De menigte gaat uit zijn dak! Er wordt gejuicht en met de voeten op de vloer gestampt. Langzaam zakt de zon achter de directeur in een zee die rood kleurt ervan. De directeur loopt via de rode loper op de medewerkers af, geeft hen een hand en wenst hen veel succes. Dan loopt hij naar zijn limousine, zet zijn hoed af en gaat met een gerust hart richting huis. De menigte verspreidt zich intussen, de warme maaltijd wacht thuis.
De medewerkers staan er nog, hun voeten optillend voor de mannen die de rode loper intussen oprollen. Ze kijken elkaar aan, niet wetend wat te zeggen.
De zon is al bijna onder. Het wordt donker……

Maar natuurlijk gaat het niet zo. Uiteraard is boventallig verklaring gewoon een mooi woord voor het feit dat je mag gaan. Dat je niet meer nodig bent. Dat je mag vertrekken. Uiteraard wordt je geacht in de tijd dat je er nog rondloopt vooral loyaal te zijn naar het bedrijf. En er is toch een prima regeling? Wat wil je nog meer?
Blijkbaar wordt vaak bij het management en directie niet beseft wat het betekent voor mensen om niet meer nodig te zijn. Dus, hup alle topmensen over dat randje, de afgrond in. En eens even nadenken of het niet anders kan.

Forumdiscussie over dit onderwerp:

Warning: mysql_fetch_array(): supplied argument is not a valid MySQL result resource in /usr/local/www/vhosts/afgrond.org/httpdocs/DeAfgrondIn/DAI20050421MD.php on line 144

Top