Kleinkunst festival

Monica Dols 31 maart 2004

En dan is er nog zoiets als Kleinkunst. Kan iemand me eigenlijk uitleggen wat het woord moet voorstellen? Maar goed, in al mijn optimisme ging ik 10 maart j.l. naar een Kleinkunst avondje in Maastricht. Het betrof een voorronde van de Wim Sonneveldprijs. Echter, zoals de presentatrice meteen begon te blaten, zij regelden ook de Annie M.G.Schmidtprijs. Nu moet ik eerlijk zeggen bij voorbaat kromme tenen te krijgen als ik de naam al hoor! Niet vanwege het goede mens zelf, ben ervan overtuigd dat het een schattig persoon is geweest. Nee, vanwege de hele cultus eromheen! Ik hoef dit verder niet toe te lichten denk ik, iedereen zal zich er op zijn minst van bewust zijn.
Daar zat ik dan tussen een bende studenten en wat vrolijke dertigers. De presentatrice bleek van een hoog irritatiegehalte. Het mens deed erg haar best grappig over te komen wat niet echt door het publiek werd opgepikt. Daarop besloot zij dat het publiek bestond uit domme limburgers die haar humor op hoog nivo gewoon niet konden bijbenen. Dit verhoogde de stemming niet zoals ongetwijfeld bedoelt. Het eerste optreden betrof een groep genoemd KAAL. Zelden heeft een half uur mij zo lang geleken als die avond. Het oeuvre bestond uit een aaneenrijging van de meest ongelofelijk standaard cabaret-achtige liedjes. Nu ben ik wel bevooroordeeld, ik hou er gewoon niet van. Als welke cabaretier dan ook zijn liedje begint maak ik van de gelegenheid gebruik om lekker te gaan plassen. Maar bij deze groep werd het na een minuut of tien duidelijk dat het publiek het ook wel een beetje gezien had. Moet wel gezegd dat de zanger een leuke mimiek bezat en de drummer uitstraalde alsof ie de avond van zijn leven meemaakte!
Nadat Annie (zo noemde ik de presentatrice in gedachten al) weer wat flauwigheden de zaal had ingeslingerd begon het volgende optreden. Deze mevrouw heette Pien Ankerman.
Ach, het was best aardig. Pien kon in ieder geval zingen, dat had ze al voor op de zanger van KAAL. En in het geheel genomen zaten er humoristische dingen tussen.
De oneliner: Een zelfmoordterrorist die roept NU EVEN NIET! is blijven hangen. Maar als kenmerk voor dit optreden, ik heb geen idee meer in welke context ik deze zin moet plaatsen!
De meeste tekst van Pien is als sneeuw voor de zon verdwenen. De pauze volgde en jawel, na de pauze verscheen Annie weer in beeld. Zij kondigde Paul Smit aan. Kijk, dacht ik al na vijf minuten, dit is de nieuwe Nederlandse cabaretier! Hij is jong, snel, dynamisch en grappig! Hij begon zijn act door meteen iemand uit het publiek te halen. Deze mocht zijn rubberboot gaan oppompen, die als een rode draad door het optreden liep. Zijn imitatie van Kane zanger Dinant mocht er ook zijn. Ik ga er niet teveel over vertellen, alleen dat Paul zijn publiek meesleepte in de rubberboot en samen met gemak de voorstelling doorroeide. Tot op vandaag schreeuwt het “ rapnummer” RUBBERRUBBERRUBBERRUBBBER…..BOOT nog steeds in mijn hoofd.
Annie verscheen, gelukkig, nog een laatste maal ten tonele en we konden allen door Paul gerustgesteld dat het niet een totaal verloren avond was (uiteraard wel een klassieke voetbalwedstrijd gemist) huiswaarts keren.

Op 31 maart las ik in het Limburgs Dagblad dat de Wim Sonneveldprijs door twee groepen gewonnen is. Helaas was Paul er niet bij, maar ter mijner geruststelling KAAL ook niet. De winnaars zijn Wouter Deprez en het duo Dames voor na Vieren.

Top