Cantus ex Corde

Monica Dols 18 april 2004

Wat is er met me aan de hand? Eerst naar Passion of the Christ en nu zit ik op zondagmiddag in een kerk! Te Oirsbeek notabene(voor de niet-Limburgers, dat is een dorp vlakbij Sittard)!
Nee, ik ben niet bekeerd, heb niet met Pasen opeens het licht gezien. Vandaag is er een optreden van het koor Cantus Ex Corde in deze Oirsbeekse kerk.
Dit koor bestaat uit 26 mannen die byzantijns slavische liederen zingen en daarnaast nog Russische en Oekraïense volksliederen. De oprichter en dirigent Ton Thissen is afkomstig uit Limburg.
Voor mij begon het ongeveer een half jaar geleden toen ik in een klassieke muziekwinkel stond te snuffelen. Met de gewilde cd bij de kassa aangekomen zag ik deze mannen op de toonbank liggen. De meneer van de winkel verzekerde me dat de aankoop zeker de moeite waard zou zijn en ik nam het koor mee naar huis.
Aldaar in mijn cd speler geschoven waarop ik meteen verkocht was! De geweldig donkere stemmen in perfecte samenhang veroverden mijn hart.
En vandaag trek ik dus naar de kerk voor een live concert. Het publiek blijkt te bestaan uit 98% boven de 50 jaar waarbij wij (ander redactielid Roger en ikzelf) het gemiddelde dus drastisch omlaag halen. Het gaat er allemaal zeer kalm en geciviliceerd aan toe. De mannen schuifelen op het “podium” en er klinkt een beschaafd applausje. Een meneer die ik maar beschouw als behorende bij de betreffende kerk legt uit wat elk nummer inhoudt en hoe het heet. De mannen heffen aan en bij mij slaan de rillingen toe! Hoewel het jammer is dat de kerkspeakers af en toe een krakend geluid laten horen, en de onvermijdelijke kucher in het publiek, klinkt het alsof het koor onder mijn huid is gekropen om daar alle vibraties in veelvoud te laten voelen.
Na een drie kwartier is er 15 minuten pauze. De catering faalt jammerlijk in de kerk. Wel kan men in deze tijd een cd-tje kopen, die op een tafeltje liggen achterin het gebouw.
Als de pauze voorbij is komt de kerkmeneer melden met welk nummer er vervolgd wordt. De klanken worden steeds verder aaneengeregen, daarbij een grote rust veroorzakend in mijn hoofd. Helaas telt dit niet voor de andere onderdelen van mijn lichaam, de kerkbanken zijn nog net zo oncomfortabel als ik me uit mijn katholieke jeugd herinner.
Als slotnummer wordt een bijna half uur durend requiem gezongen. Verzocht wordt tussentijds niet te applaudisseren en uiteraard zijn er altijd mensen die dit soort simpele boodschappen niet begrijpen om vervolgens na het eerste nummer alsnog de handen op elkaar te slaan. Gelukkig is het gebaar van de dirigent hierop wel duidelijk en de rest van het requiem kan in ademnood worden beluisterd. Als de laatste klanken wegsterven beleef ik de meest rustige staande ovatie ooit. Daarna doet het koor nog een nummer en dan is het echt ten einde.
Het hele optreden duurt ongeveer een uur en drie kwartier. Men verzoekt aan het eind om een kleine bijdrage te doen vanwege gemaakte kosten. Ik vind nog drie euro in mijn portemonnee als ik op weg schuifel naar de uitgang. Het lijkt me een goedkope prijs voor dit mooie concert.

Cantus ex Corde

Top