musicNOmusic-festival Kunstencentrum Belgie, Hasselt (5 juni 2004)

Foto’s: Monica Dols-Doelen, Harry Prenger Harry Prenger 7 juni 2004

In weerwil van de festivalnaam viel er wel degelijk van muziek te genieten. Muziek met kop noch staart en een heerlijk gebrek aan een liedje. musicNOmusic was een eerbetoon aan het onverwachte en dwarse, het eigenzinnige en vooral ongedwongene. De avond verliep zelfs zo nadrukkelijk ongedwongen dat de sfeer bijna omsloeg in slaperige gemoedelijkheid. Je zou haast vergeten dat er muziek met een origineel en uiterst experimenteel karakter op het programma stond. En niet alleen de muziek was bijzonder.
The No-Neck Blues Band en Sunburned Hand Of The Man zijn niet alleen muzikale geestverwanten, maar toonden ook een eendrachtige kledinglijn. De prijs voor de sjofelst geklede muzikant ging naar de blonde David Nuss van The No-Neck Blues Band. Zijn weelderig over de broek hangende overhemd met afgepaste ruitjes kreeg extra cachet dankzij witte verfklodders op de rug.

Sunburned Hand Of The Man

Sunburned Hand Of The Man schuifelden over het podium - wat heet: drie Perzische tapijten en een rode loper - in een uitstalling die niet had misstaan op de plaatselijke rommelmarkt. Niettemin creëerde de groep uit Boston uit dit samenraapsel een welluidende klankwaaier. Vloeiend was de beweging die op gang werd gebracht èn gehouden door de bassist. Hij bepaalde tempo en daadkracht, terwijl frontman John Moloney de folk-achtige muziek ritueel inkleurde met maskerades en incantaties.

Nihilist Spasm Band

Minder sjofel waren de heren van de Nihilist Spasm Band. De leden mogen intussen de
pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt, het weerhield de Canadese cultband, opgericht in 1965, er niet van tegendraadse noise voor te schotelen. Niet in songs of decibellen, maar in “selections”,
ingeleid door de barse declamaties van Bill Exley, in keurig gilet gehesen overigens. Echter, hoe langer de selecties duurden, hoe inwisselbaarder en saaier ze werden. Het laten piepen en knarsen van exotische instrumenten op noise-basis bleek onvoldoende om de aandacht van het gehele concert vast te houden.

No-Neck Blues Band

Nee, dan The No-Neck Blues Band. Evenals Sunburned Hand Of The Man voor de tweede maal binnen korte tijd te gast in Hasselt (zie de live-recensie elders op deze site). Voor The No-Neck Blues Band geldt als uitgangspunt voor een geslaagd optreden, een goede cohesie tussen bandleden, onderlinge spelinteractie en eventuele publieksparticipatie. Vanavond beperkte de band zich tot het laten aanzwellen van polyritmen, met behulp van slag- en percussie-instrumenten en lichte toets- en gitaaraccenten. Het werd bijna wat veel van het goede. Even leek het concert te verzanden in een inspiratieloze sessie. Redding kwam uit onverwachte hoek. Met haar ongecontroleerde lichaamsbewegingen en van emoties doortrokken gelaat, wist de Japanse Michigo X de meeste aandacht op zich gericht. Zo idioot als ze er bij liep in haar korte, zwarte jurkje en rond de enkels uitgescheurde netkousen, zo exorcistisch was haar performance-act. Ze speelde afwisselend heks en kindvrouwtje, smeet met deksels en prullaria, blies een saxofoon aan gort en bestookte vanaf het balkon haar mede-bandleden met een groot formaat wietplant. Als bij toverslag werd het concert alsnog geestverruimend.

Top