Virus-recensie

Monica Dols 10 juni 2004 Aantal reacties: 2

Was ik nog zo positief over Virus in mijn vorige stuk, nu is de liefde ietwat bekoeld. Niks te maken met slechte organisatie of ongezelligheid. Het is een persoonlijke teleurstelling in de muziek aldaar beleefd.

De eerste band die ik bekeek was Audiotransparant. De beschrijving volgens het Virusprogramma was lovend genoeg, vergelijkingen met de rustige nummers van Deus deden mijn hoop groeien. En de paar nummers die ik beluisterd heb waren ook niet echt slecht. Maar het verveelde snel. Misschien was de zaal ook niet handig, waarin het publiek zo hard klonk dat het geroezemoes de muziek oversteeg. Maar de nummers waren teveel hetzelfde en het niveau van Deus werd bij lange na niet gehaald.

Dan snel naar Cafebar 401 die op het kleine buitenpodium stond. Ook hier veelbelovende aankondiging door vergelijkingen met o.a. Muse. Het eerste nummer deed de hoop opladen. De tempowisseling en vooral de zang was erg goed van deze jonge band. Helaas zakte ook hier de opwinding na een aantal nummers. Het was meer van hetzelfde, niks nieuws. Maar net als bij Audiotransparant was het technisch gezien zeker niet slecht.

Het terrein moet ook verkend worden en dus ging ik langs de commerciële kraampjes, langs de kraampjes met ideële stichtingen (o.a. proefdiervrij, amnesty, greenpeace) en nam een kijkje bij de “carwash” van Dogtroep. Helaas bleek het zo te zijn dat men (gratis) kaartjes moest halen voor deze voorstelling. En het was niet mogelijk om bijv. om drie uur al kaartjes voor zes uur te halen. Ieder uur werden er opnieuw kaartjes beschikbaar gesteld voor de eerst komende voorstelling. Dit is me te lastig. Op een festival wil ik ongedwongen, zonder in de rij te staan, genieten van de dingen die er gebeuren.
De honger sloeg al toe en ik ging op zoek naar iets eetbaars. Uiteraard was er de geijkte friet en pizza maar ook een pannenkoekenstand, croissants, wittebroodjes, wokschotel, pastaschotel en een koffiebar. Deze laatste heb ik vorig jaar ernstig gemist.
Mijn partner en ik kozen een broodje falafel. € 4,50 betaalden we ervoor en het bleek voornamelijk te bestaan uit sla en het broodje zelf. Zoals je van festivalfood verwacht dus.

Daarna ging het weer richting rode zaal (een van de binnenzalen), alwaar we gingen kijken naar the Art of Oryx. Terwijl het publiek op de vloer ging zitten wachtte de band op de trompettist die vijf minuten voor het optreden snel zijn spullen neerzette om vervolgens weer te verdwijnen. Na een minuutje of tien verscheen hij weer ten tonele en kon men beginnen. Het was jazz en toch weer geen jazz. Lange nummers met veel tempowisseling, gespeeld met hart en ziel. Voor ieder was een individueel mooie rol weggelegd en samen klonk het fantastisch. Zowel de gitarist als trompettist, saxofonist, drummer en basspeler/zanger speelden de sterren van de hemel!
Hier geen last van publiek dat de kroegmentaliteit aannam en lekker met een bier in de hand boven de band uitpraatte.

Na afloop probeerde mijn partner nog een cd te kopen en klampte de drummer hiervoor aan. Die probeerde het bandlid te vinden dat de cd´s bij zich had, echter kon hem niet vinden. Geen probleem, via de website www.artaforyx.de kan de cd ook worden besteld.
Hierna op naar het hoofdpodium voor de Kift. Onze Afgrondgenoot Harry Prenger had van tevoren beloofd dat zij garant staan voor bijzondere muziek.
Dat was zeer zeker het geval. De Kift kwam op in fleurige, kleurige pakken met energie voor 10! Er werd niet zozeer gezongen als wel een verhaal vertelt bij elk nummer. Het was vrolijk en gezellig met de Kift. Maar na een half uur was het nieuwe er iets van af en bleef van elk nummer niet meer over dan de geweldige motivatie van de mannen.

Na deze band was het programma voor mij eigenlijk voorbij. Nog heel even staan kijken naar Peter Pan Speedrock. Zij hadden hun fans, hun inzet en hun vaste repertoire. Je moet ervan houden en aan mij is het niet besteed. Leuk was wel Dikke Denis die zo af en toe een nummer zong, pronkend met zijn enorme bierbuik en vele tatoeages.
Hoewel voor mij passé, dit soort bands zullen toch altijd mensen trekken. Ook in ons festivalgroepje ging iemand uit zijn dak van deze speedrock. Opgetogen kwam hij terug vanuit de kudde voor het podium en had het voortdurend over “rock n roll”.
De muziek van dj Speedy J vonden we geen reden om te blijven en dus werd het festivalterrein enkele minuten na het rocken verlaten.

Het 2004 virus werd bepaald door veel rock en techno. Er draaiden goede films en cabartier Leon van der Zanden was aanwezig. Door grote populariteit was het alleen zo goed als onmogelijk om Leon te gaan bekijken, de kaartjes waren al bijna weg voordat ze werden uitgegeven. Misschien toch iets voor de organisatie om zich over te buigen?
Echter de entreeprijs was laag, er waren normale prijzen voor de drank, nauwelijks wachtrijen, het gras groen en de lucht blauw zodat een ieder met rode armpjes en neuzen huiswaarts konden keren.

Top