Sovjet War en Peter and the Test Tube Babies in de Nieuwe Nor
Bij de meesten van ons begint hun muzikale ontwikkeling ergens in onze tienerjaren. Er zijn ook dingen die je pas later ontdekt. Een deel daarvan is bij mij te danken geweest aan wijlen Cliff Collin. De midden jaren ’80 waren vooral mijn metal-tijd. Van streetpunk en Oi wist ik toen nog niets. Totdat ik Cliff leerde kennen. De uurtjes zijn niet te tellen dat ik bij hem op bezoek was, altijd zittend op die stoffige bank in dat flatje op de Govert Flinckstraat in Meezenbroek, en hij me enthousiast van alles liet horen. Door hem raakte ik bekend met heel wat pareltjes op het gebied van Oi- en streetpunk. We hebben het hier over de latere jaren tachtig en het genre, dat dan al zo’n beetje een decennium lang bestaat en zijn oorsprong kent bij bands als Sham ’69, Cockney Rejects en Cock Sparrer, heeft tegen die tijd zelfs al lang weer een ‘second wave’ achter de rug.
Cliff is er al een tijdje niet meer. De flatjes op de Govert Flinckstraat overigens ook niet. Maar de muziek waar hij zo zielsveel van hield leeft nog altijd voort. En het zijn niet alleen jongere bands die deze stijlvorm weer oppikken. Ook heel wat van die ouwe knarren, van de tweede en zelfs de eerste generatie, denderen nog altijd vrolijk door. Een ervan zijn Peter and the Test Tube Babies en dat zijn bepaald niet de minsten in het genre. Het is best een mooi eerbetoon aan hem dat ze afgelopen 7 december naar de Nieuwe Nor kwamen.
Omdat de dag van tevoren in Aarschot in België ook al een groot punkfestival was, waar Peter and the Test Tube Babies samen met ‘fellow travellers’ als Infa-Riot, the Exploited en GBH moest spelen, ben ik van tevoren een beetje huiverig voor de opkomst. Wanneer voorprogramma Sovjet War uit België begint is de zaal ook nog flink leeg, maar gelukkig loopt het toch snel vol. Deze oude punkband uit de omgeving van Leuven is ooit in 1979 is opgericht en is sinds een paar jaar weer actief. De band maakt rauwe streetpunk met een af en toe wat duistere touch en langzamerhand komt de stemming er bij het publiek een beetje in. De perfecte opwarmer voor wat nog komen gaat. Na hun optreden vang ik toevallig op dat dit ook nog eens een van hun laatste optredens zou zijn. Maar als ik enkele leden buiten tref en ermee in gesprek raak blijkt dat gelukkig een misverstand te zijn: De band gaat door, alleen de zanger stopt ermee. Die mogen wat mij betreft absoluut nog een keertje terugkomen naar Heerlen, met hun nieuwe zanger.
En dan Peter and The Test Tube Babies… Het is niet voor niks dat deze band al decennialang als ‘top of the food chain’ van het genre wordt gezien. Alles met uiteraard veel gevoel voor humor, zoals men van ze gewend is. Zanger Peter Bywaters (samen met gitarist Derek ‘Strangefish’ Greening origineel lid) mag dan op het eerste gezicht niet meteen de ¨fitste¨ indruk wekken, maar hier geldt absoluut een ‘don´t judge a book by its cover!’ Zijn energie en enthousiasme zijn aanstekelijk en met een nummer als ‘Facebook Loser’ lijkt hij zelfs up-to-date te zijn. Ik moet hem hier wel een beetje teleurstellen: De kans dat dit verslagje toch op Facebook gaat eindigen is betrekkelijk groot ;-).
De ervaren punk-senioren zetten een uiterst strakke set neer en het publiek is ook enthousiast. Al zit een wilde pogo er bij een publiek dat bijna geheel uit vijftigers en zestigers bestaat niet meer echt in. Hoe dan ook blijft stemming tot het einde goed. De band gooit er daarom nog een paar toegiften uit, waarbij Elvis (‘Elvis is Dead’) natuurlijk ook nog even herdacht wordt.
Peter and the Test Tube Babies zijn die typische, oude punkwijn. Die worden steeds beter. Ik ben geen gelovig mens, maar mocht er toch ergens zo’n skinhead hemeltje zijn, dan stond die kleine kale daar aan de bar in een Engelse pub met een halve liter mee te genieten.
(ter nagedachtenis aan Cliff Collin, 1965 -2011)
Gezien: Sovjet War & Peter and the Test Tube Babies in poppodium Nieuwe Nor, Heerlen (Zondag 7 december 2025)
Authors bio is coming up shortly.
